Açıklama

Teğmen Emre Kurt... Zümrüt yeşili gözleri beni her defasında büyülüyordu. İçine çekildiğim derin bir kuyuydu adeta. Bana doğru attığı her adım öyle güçlü ve vazgeçilmezdi ki ondan kaçmamı imkansız hale getiriyordu. Sonunu göremediğim bu kuyuya gözlerimi kapatıp, kendimi bırakma isteğim gün geçtikçe artıyordu. Askeriyede öğretmenlik yapmaya başladığımda, başıma geleceklerden bihaberdim. Abimin de öğretmenlik görevi yaptığı askerlikte aslında her şey aramızdaki haini bulmak için bir araçtı. İçimizde, kapalı kapılar ardında, ihanet eden biri vardı. "Güzel seviyorsun." dedim gözlerine bakarak. "Güzeli güzel seviyorum." dedi. [Karton Kapak]